BARACK HUSEYİN OBAMA’NIN ZAFER KONUŞMASI tam metni

‘The Audacity of Hope’ UMUD'UN CÜRETKÂLIĞI BARACK OBAMA’NIN ZAFER KONUŞMASI tam metni • Senatör Barack Obama’nın Federal Haber Servisi tarafından sağlanan Chicago’da yaptığı zafer konuşmasının tam metni: Eğer Amerika’nın her şeyin mümkün olduğu bir yer olduğunu, kurucularımızın rüyalarının hâlâ canlı, demokrasimizin hâlâ güçlü olup olmadığını sorgulayanlar varsa işte bu akşam onlara cevabınızdır. Bu cevap, oy vermek için okul ve kilise önlerinde bu ülkenin tarihinde görülmemiş uzunlukta kuyruklar oluşturan, saatlerce bu kuyruklarda bekleyen, pek çoğu belki de hayatlarında ilk kez, bu kez farklı olabileceğine, bu farkı kendi seslerinin yaratabileceğine inananların cevabıydı. Bu cevabı veren genç, yaşlı; zengin ve fakir; Demokrat ve Cumhuriyetçi; siyah ve beyaz; Latin, Asyalı, yerli, gay, özürlü; yani kısaca tüm Amerika dünyaya şu mesajı gönderdi: Biz hiçbir zaman sadece bir bireyler topluluğu değildik, biz hiçbir zaman sadece bir kırmızı ve mavi eyaletler topluğu olmadık. Biz her zaman Amerika Birleşik Devletleri olduk. Uzun bir geri dönüş oldu ve bu kritik anda, tanımlayıcı anda “değişim” Amerika’ya geri geldi. Biraz evvel Senatör McCain’den çok hoş bir mektup aldım. Bu kampanyada kendisi uzun süre uğraş verdi. Amerika için pek çok zorluğa katlandı. Teşekkür etmeliyiz bu cesur ve özverili lidere, tüm hizmetleri için. Kendisini ve Senatör Palin’i kutluyorum ve kendileriyle gelecek aylarda bu ulusun yeni “yeminini” oluşturmak ve kendileriyle çalışmak için sabırsızlanıyorum. BÜYÜKANNEM BENİ İZLİYOR • Bu yolculukta yardımcım Joe Biden’a teşekkür etmek ve kutlamak istiyorum, tüm kalbiyle bu süreçte destek verdi, ve işte karşınızda Amerikan Başkan yardımcısı Biden. Ve sıradaki “First Lady”, geçtiğimiz 16 seneki hayat arkadaşım, evimizin temel taşı, Michelle Obama. Ve Sasha ve Malia. Sizleri çok ama çok seviyorum. Evet, bugün belki bizlerle değil, ancak Büyükannem bizi biryerlerden seyrediyor, tüm ailemizi biraraya getiren büyüklerimi buradan özlemle anıyorum, onlara çok şey borçluyum. Kampanya sorumlusu David Plouffe ve baş stratejistim David Axelrod, siyaset tarihinin en etkili kampana takımıyla bana destek verdi, sizlerin sayesinde başardım ve sizlere müteşekkirim. Ama, her şeyin ötesinde bu zaferi sağlayanları asla unutmayacağım, yani sizleri. Bu görev için pek de “olası” lider değildim başlarda. Maddi ve manevi olarak güçlü bir destekle başlamadık. Kampanyamız Washington’un sokaklarında değil, Des Moines’in arka taraflarında, Concord’un oturma odalarında, Charleston’un verandalarında kabuklarını kırdı. Çalışan erkekler ve kadınların, az da olsa biriktirebildiklerinden ayırdıkları 5-10-20 dolarlarla filizlendi bu kampanya. Kendi nesillerinin “mit”lerine inanmayan gençlerin desteğiyle güçlendik, başka şehirlerde buldukları işler ve kazanç kapıları için evlerinden uzaklaşan, az kazanca ve uykuya tahammül eden, acı soğuk ve kavurucu sıcakta kapı kapı dolaşan ve gönüllü olarak çalışan milyonlarca Amerikalı, “insanların hükümeti, insanlar tarafından kurulmuş ve insanlar için çalışacak bir hükümet” fikrinin Dünya üzerinde varolduğunu gösterdiler. Bu sizin zaferiniz. Biliyorum sizler sadece seçim kazanmak için bunu yapmadınız ve biliyorum ki benim için de yapmadınız. Bunu ileriki görevimizin büyüklüğünü anladığınız için yaptınız. Şimdi bu geceyi kutlarken bile yarının bize hayatımızın en büyük sorunlarını getireceğini biliyoruz-iki savaş, tehlike altında olan bir gezegen, asrın en kötü mali krizi. Biz bu gece buradayken bile, Irak’ın çöllerinde ve Afganistan’ın dağlarında hayatlarını bizim için riske atan ve bu amaçla uyanan cesur Amerikalılar var. Çocukları uyuduktan sonra uyuyamayıp, mortgage’ı, doktor faturalarını nasıl ödeyeceklerini, çocuklarının üniversite masrafları için nasıl para biriktireceklerini düşünen anne babalar var. SİZE DÜRÜST OLACAĞIM • Kullanıma geçirmek için yeni enerji ve yaratmak için yeni iş kolları; inşa etmek için yeni okullar, göğüs gereceğimiz tehditler ve onarılması gereken ittifaklar var. Önümüzdeki yol uzun olacak. Yokuşumuz dik olacak. Oraya bir yılda ya da bir dönemde varamayabiliriz, ama Amerika, oraya varacağımıza dair hiçbir zaman bu gecekinden daha umutlu olmadım. Size söz veriyorum biz oraya varacağız. Aksilikler ve yanlış başlangıçlar olacak. Başkan olarak verdiğim karar ya da politika ile fikir birliği içinde olmayan çok kişi olacak ve biliyorum ki yönetim olarak her problemi çözemeyeceğimizi de biliyoruz. Ancak karşılaştığımız sorunlarla ilgili size hep dürüst olacağım. Sizi dinleyeceğim, özellikle aynı fikirde olmadığımız zaman sizi dinleyeceğim. Ve hepsinden önemlisi, bu milletin ABD’de 221 yıl boyunca, ev ev, tuğla tuğla ve nasır tutmuş elleriyle bu işi nasıl başardığını göstermek için katılımınızı isteyeceğim. Bundan 21 ay önce kışın soğuğunda başlattığımız iş bu sonbaharın sonunda bitmemeli. Tek başına bu zafer bulmaya çalıştığımız ‘değişim’ değil-Bu bizim değişimimizi hayata geçirmek için sadece bir şans. Ve bu işlerin eskisi gibi yürüdüğü duruma geri dönersek bunu başaramayız. Bu sizsiz de olmaz. Bu yüzden ele ele verip çok çalışmak için gerekli olan yurtseverliğin, hizmetin ve sorumluluğun yeni ruhunu, sadece kendimizin değil başkalarını da kollamak için hep birlikte çağıralım. Şunu hatırlayalım, sokaklar ısdırap çekerken, müreffeh bir Wall Street’e sahip olamayız- bu ülkede, millet olarak tek bir halk olarak düşeriz ya da yükseliriz. Gelin, politikamızı uzun yıllardan beri zehirleyen aynı yurtseverliğe, küçüklüğe, hamlığa düşmenin cazibesine direnelim. Hatırlayalım ki, kendine inanç, bireysel özgürlük ve milli birlik değerlerine dayanan parti; Cumhuriyetçi Parti’nin afişini Beyaz Saray’a taşıyan adam bu eyaletten çıktı. Bu değerler, hepimizin paylaştığı değerler ve Demokratik Parti bu gece büyük bir zafer kazandı, biz bunu alçakgönüllülük ve gelişimimizde karşılaştığımız bölünmeleri iyileştirmek için gösterdiğimiz azimle başardık. Lincoln’ın bizden daha fazla bölünmüş bir millete seslendiği gibi “Biz düşman değiliz, biz arkadaşız... Tutkumuz zarar görmüş olabilir ama bu duygusal yakınlık bağlarımızı kırmaya kadir olmamalı” Ve şimdiye kadar desteğini gördüğüm siz Amerikalılar- Sizin oyunuzu kazanmış olmayabilirim, ama sesinizi duyuyorum, sizin yardımınıza ihtiyacım var ve ben sizin de başkanınız olacağım. Ve siz... Bu akşam bizi, bizim kıyılarımızın ötesinden izleyenler, parlamentolardan ve saraylardan ve siz, dünyamızın unutulmuş köşelerinde radyo başına toplanıp bizi izleyenler...hikâyelerimiz tekil, ama kaderimiz paylaşılmış ve Amerikan liderliğinin yeni şafağı elimizde. Bu dünyayı alaşağı etmek isteyenler...biz sizi yeneceğiz. Barış ve güvenlik arayanlar...biz sizi destekliyoruz. Ve siz Amerika’nın fenerinin hâlâ eskisi kadar parlak olmadığını söyleyenler...bu akşam bir kez daha kanıtladık ki milletimizin gerçek kudreti askeri ya da ekonomik gücümüzden değil, demokrasi, özgürlük, fırsat ve asla boyun eğmeyen umudumuz olan ideallerimizden aldığımız dayanma gücünden geliyor. Bu yüzden Amerika’nın gerçek dahiliği Amerika’nın değişeceğine dair inancımızdır. Birliğimiz mükemmelleştirilebilir. Ve şimdiye kadar başardıklarımız yarın başarabileceklerimiz ve başarmamız gerekenlerle ilgili umut veriyor. Bu seçim içinde birçok ilki ve gelecek nesillere anlatılacak birçok hikâyeyi barındıran bir seçim oldu. ATLANTA’DAKİ 106 YAŞINDAKİ?KADIN • Ama bu gece aklımdaki şey, Atlanta’da oyunu kullanan kadın. O, aslında seslerinin duyulması için kuyrukta bekleyen milyonlarca insana benzerlik gösteriyordu, tek bir farkla, Ann Nixon 106 yaşında bir kadın. Köleliğin terk edildiği bir neslin hemen ertesinde doğmuş bir kadın; caddelerde arabalar, gökyüzünde uçakların olmadığı ve onun gibi bir insanın kadın ve siyah olduğu için oyunu kullanamadığı bir zamanda doğmuş bir kadın. Ve bu akşam, hayatının yüz yılını geçirdiği Amerika’yı düşünüyorum, kalp ağrısı ve umut; mücadele ve ilerleme; yapamayacağımızın söylendiği yıllar, ve Amerika’nın “Evet yapabiliriz” inancı. Kadınların susturulduğu ve umutlarının azledildiği bir zamanda yaşayan kadın, onların ayağa kalkıp seslerini duyurup oy pusulasına ulaşmayı bekledi. Evet yapabiliriz. Çölde çaresizlik toprakta depresyon hüküm sürerken Yeni Anlaşma ile birlikte korkulara galip gelinebileceğini, yeni görev, yeni ve ortak bir amaca ulaşılabileceğini gördü. Evet yapabiliriz. Limanlarımıza bombalar yağarken ve tiranlar dünyayı tehdit ederken, o kadın demokrasinin korunduğu ve yeni neslin yükseldiği ana tanıklık etmek için oradaydı. Evet yapabiliriz. Montgomery’deki otobüsler, Birmingham’daki hortumlar, Selma’daki köprü ve Atlanta’daki bir rahibin “Bunun üstesinden gelebiliriz” dediği zaman oradaydı. Evet yapabiliriz. Bir adam Ay’a ayak bastı, Berlin’deki duvar yıkıldı, bilimimiz ve hayal gücümüzle bir dünyayla iletişim kuruldu. Ve bu yıl, bu seçimde parmağını monitöre değdiren bu kadın Amerika’da geçirdiği en iyi zamanlar ve en kara saatleri geçirdiği 106 yıldan sonra oyunu kullandı, çünkü Amerika’nın nasıl değişeceğini biliyordu. Evet yapabiliriz. AN BİZİM ANIMIZDIR • Amerika, şimdiye kadar uzun yol aldık. Çok şey gördük. Ama yapmamız gereken çok şey de var. Bu yüzden bu gece, gelin kendimize bir soru soralım- eğer çocuklarımız diğer yüzyılı görecek kadar yaşarsa; eğer benim kızlarım Ann Nixon Cooper’ınki kadar uzun bir ömür geçirme şansına sahipse, ne tür bir değişim görecekler? Nasıl bir ilerleme kaydedeceğiz? Şimdi bu çağrıyı cevaplama zamanı. An bizim anımızdır. Zaman bizim zamanımız- insanları işleri geri göndermek, çocuklarımıza fırsat kapıları açmak; refah ortamını geri getirmek ve barışa katkıda bulunmak; Amerikan rüyasını geri çağırmak ve kökten gerçekliği tekrar doğrulamak ki bu kökten gerçeklik, hepimizin bir olduğu, nefes aldığımızda umut ettiğimizde, bize yapamayacağımızı söyleyen sinizm ve kuşkuyla karşılaştığımızda ruhlarımızı birleştiren bu ebedi öğretiyle cevap vereceğiz: Evet yapabiliriz. Teşekkür ederim, Tanrı sizi korusun, Tanrı Amerika Birleşik Devletleri’ni korusun. Taraf Gazetesi'nden alınmıştır.

www.blogmedya.deriz.biz

Ana Sayfa | Yazılar | Resimler | Videolar< önceki | sonraki >

Nov

Tarihin vicdanlarımızdaki yükünden kurtulmanın tek yolu var Yasemin Çongar 03 09 2008

fan | 06 Kasım 2008 19:58 | 0 fav | etiket: tarihin vicdanlarımızdaki yükünden kurtulmanın tek yolu var yasemin çongar 03 09 2008

Tarihin vicdanlarımızdaki yükünden kurtulmanın tek yolu var

Yasemin Çongar - 03.09.2008

“Biz futbolcular çabuk düşünürüz, çabuk uygularız,” demiş Fatih Terim, “ama tarihin yükünü omuzlarımıza almaya kalkarsak bu bizi maalesef yavaşlatır.”

Terim haklı; Teknik Direktör olarak onun görevi cumartesi günkü Ermenistan maçında, Milli Takım’ın nasıl oynayacağını düşünmek, rakibin kuvvetli ve zayıf yanlarını hesaba katarak galibiyet aramak.

Ama Terim de kabul ediyor ki, “tarihin bir yükü” var.

O yük, birçok ülkede olduğu gibi Türkiye’de de, geçmişe “resmî tarih” gözlüğünü çıkararak bakmayı denemiş herkesin bildiği ve taşıdığı bir yük.

Osmanlı’nın, topraklarında yaşayan Ermeniler’e reva gördüğü acının, sadece o acıyı yaşayanların torunlarında değil, o acıyı yaşatanların torunlarında da bugün hâlâ iyileşmemiş bir yarası var.

Adı ne olursa olsun, tarihte yaşananın bir vicdani ağırlığı var.

İster “kıyım” ya da “katliam” deyin, ister benim gibi, 1915’te Ermeniler’e yapılanın “soykırım” tanımına uyduğunu kabul edin...

Bu tanımların farklı siyasi anlamlarını ve hukuki sonuçlarını bir yana bıraksanız bile, masum insanların canına devlet talimatıyla kıyılmış olduğu gerçeğini görmezden gelmediğiniz anda, vicdanınızda bir ağırlık hissediyorsunuz.

Futbolcu da olsanız, cumhurbaşkanı da, gazeteci de... değişmiyor bu; yaşatılan acıyı yaşatılmamış saymadığınız anda bir yük çöküyor omzunuza.

* * *

Tarihlerinin yükü altında ezilmek istemeyen; omuzlarını dik, vicdanlarını rahat tutmayı dileyen toplumlar için tek çıkar yol, tarihle yüzleşmek.

Her bireyin, her topluluğun, bu yüzleşmeyi birey olarak, topluluk olarak yapabilmesi, bence siyasi kararlardan, hukuki süreçlerden, resmî özürlerden daha büyük bir önem ve öncelik taşıyor.

Her birimiz hem tek başımıza hem de içinde bulunduğumuz gruplarla, cemaatlerle, giderek bütün bir toplumla birlikte öğrenmeye, sorgulamaya, adını koymaya başladığımızda, tarihin yükünü de dönüştürmeye başlıyoruz çünkü.

Ağırlığın yerini anlayış alıyor o zaman...

Bağışlanmayı ve/veya bağışlamayı dilediğimiz anda suçluluk yerini sorumluluk duygusuna bırakıyor.

“Bir daha asla” diyebildiğimizde iyileşmeye başlıyoruz.

* * *

Tam olarak iyileşmemiz ise, “bir daha asla” derken sadece kendimize değil, bir bütün olarak içinde yaşadığımız topluma ve aslında o toplumun vicdanını da temsil eden devlete güvenebilirsek mümkün ancak.

Bu güvenin oluşması için, devletin kendi gerçek tarihiyle yüzleşmesi şart.

* * *

Tarih, devletlerin tarihleriyle yüzleşmesinin örnekleriyle dolu...

1970’i hatırlayın; buz gibi bir aralık gününde, Polonya’nın başkentini ziyaret eden Willy Brandt’ı düşünün.

Dönemin Batı Almanya Şansölyesi, “Ostpolitik” adıyla anılacak yakınlaşma politikası gereği, Doğu Bloku’nun kalbi Varşova’ya gittiğinde, sadece Soğuk Savaş’ın soğukluğuyla değil, tarihle de yüzleşiyordu.

İkinci Dünya Savaşı’nda Naziler’in 500 bin Yahudi’yi katlettiği Eski Varşova Gettosu’nun kapısında, başı öne eğik saygı duruşunda bulunurken, Alman tarihinin yükünü de omuzluyordu.

Ve az sonra, Getto’nun kapısında yanan meşalelerin sessizliğinde, kimsenin beklemediği bir anda, dizlerinin üzerine çöküp “Hiçbir halk tarihinden kaçamaz” dediğinde, o yükü hem kendi yüreğinde hem bütün bir Alman halkının vicdanında dönüştürmeye başlamıştı çoktan.

* * *

Ya da köleliğin yasaklanmasından tam 140 yıl sonra, ancak geçen temmuz ayında, kölelik kanunları için siyahi Amerikalılar’dan özür dileyen ABD Temsilciler Meclisi’ni düşünün.

ABD Senatosu’nun, geçen şubatta, Amerikan Yerlileri’nin bugün sayıları pek az kalmış torunlarına, “Atalarınıza yapılan katliamın vicdani yükünü taşıyoruz, af diliyoruz” dediğini hatırlayın.

Ve ABD Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelosi’yi önceki gün Hiroşima’da dua ederken gösteren fotoğraflara bakın.

İkinci Dünya Savaşı’nın sonuna doğru atom bombalarıyla Hiroşima’da 140 bin, Nagazaki’de 80 bin insanın ölümüne yol açan ABD’nin bir türlü dileyemediği özrü, ülkenin üç numaralı yetkilisinin, sessiz bir duayla da olsa, dile getirmesine kulak kabartın.

* * *

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün 6 eylüldeki Türkiye-Ermenistan milli maçını izlemek için Erivan’a bir günlük ziyaret yapma niyetini alkışlıyorum.

Gül’ün, bu ziyareti “tarihle yüzleşme” fırsatı olarak görmediğini; Türkiye’de bireylerin ve toplumun yavaş yavaş bulmaya başladığı bu cesareti, devletin henüz bulamadığını çok iyi biliyorum.

Ama Gül yine de, tarihin yükünü hafifletmek yönünde bir adım atabilir...

Ziyareti sırasında edeceği bir çift sözle, yaşanan/yaşatılan acıları vicdanımızda taşıdığımızı anlatabilir.

Kim bilir, belki Erivan’da sessizce dua edebilir.